Το ποσοστό των ζευγαριών που επηρεάζεται παγκοσμίως από μειωμένη γονιμότητα κυμαίνεται μεταξύ 2% και 12%. Στις μισές  σχεδόν των περιπτώσεων υπεύθυνος θεωρείται ο άντρας  ο οποίος πάσχει από μειωμένη ποσότητα σπερματίδων (ολιγοσπερμία) ή και παντελή έλλειψη αυτών (αζωοσπερμία). Οι αιτίες των ελαττωμάτων στην σπερματογένεση δεν έχουν προσδιορισθεί πλήρως αλλά πιστεύεται ότι έχουν τόσο περιβαλλοντική όσο και γονιδιακή προέλευση. Η εκρηκτική ανάπτυξη στην χρήση την ενδοκυτταροπλασματικής ένεσης σπέρματος (ICSI) και άλλων σχετιζόμενων τεχνικών έχουν επικεντρώσει την προσοχή μας κυρίως στις γονιδιακές αιτίες στην προβληματική σπερματογένεση ακριβώς επειδή αυτές οι μέθοδοι μπορεί να οδηγήσουν στην μετάδοση γονιδιακών ανωμαλιών σε μεγαλύτερη συχνότητα από ότι η μη υποβοηθούμενη γονιμοποίηση.

   Το 1942  ο Klinefelter και οι συνεργάτες του δημοσίευσαν μια αναφορά για 9 άνδρες που είχαν γυναικοματία , αραιή τριχοφυϊα στο πρόσωπο και το σώμα , μικρούς όρχεις και αδυναμία να παράγουν σπέρμα . Το 1959 αυτοί οι άνδρες βρέθηκε οτι είχαν ένα φυλετικό χρωμόσωμα παραπάνω και εμφάνιζαν γονότυπο ΧΧΥ αντί του φυσιολογικού ΧΥ .

   1.       ΚΙΡΣΟΚΗΛΕΣ

   1.1. Ορισμός

Εντοπίζεται σχεδόν πάντα (90%) αριστερά κι αυτό γιατί η αριστερή σπερματική φλέβα εκβάλλει στην αριστερή νεφρική κι όχι άμεσα στην κάτω κοίλη φλέβα, όπως η δεξιά σπερματική^9,10,11.

Χάρη στην ταχύτατη εξέλιξη των μεθόδων αντικαρκινικής θεραπείας, οι περισσότεροι άνδρες αναπαραγωγικής ηλικίας καταφέρνουν να επιζήσουν από την ασθένεια. Η αναπαραγωγική λειτουργία αποτελεί κύριο μέλημά τους, γι’ αυτό και  οι ομάδες υποστήριξης επικεντρώνουν το ενδιαφέρον στην ποιότητα ζωής των πρώην καρκινοπαθών, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση σ’ αυτή. Για άγνωστους λόγους, η αναπαραγωγική ικανότητα και η σεξουαλικότητα των ανδρών με καρκίνο στο αναπαραγωγικό τους σύστημα ή με την ασθένεια του Hodgkin επηρεάζεται αρνητικά ακόμα και πριν την έναρξη της θεραπείας. Ανεξάρτητα από αυτές τις ανωμαλίες που παρουσιάζονται πριν τη θεραπεία, το δυναμικό αναπαραγωγής παραμένει ικανοποιητικό. Η θεραπεία του καρκίνου, λόγω φυσικών και χημικών μεθόδων που χρησιμοποιεί, μπορεί να προκαλέσει παροδική ή μόνιμη βλάβη στα σπερματογονία, προκαλώντας έτσι αζωοσπερμία και στειρότητα. Για την επανάκτηση της σπερματογένεσης μπορεί να χρειαστούν μέχρι και 10 χρόνια μετά τη θεραπεία. Εναλλακτικές θεραπευτικές αγωγές μπορούν να διαφυλάξουν την αναπαραγωγική λειτουργία έχοντας ταυτόχρονα υψηλή αποτελεσματικότητα. Η χειρουργική επέμβαση πρέπει να αφήνει όσο γίνεται πιο ακέραιους τους νευραγγειακούς μηχανισμούς, που είναι υπεύθυνοι για την εκσπερμάτιση.   

    Αυτή η απουσία παθολογικών ευρημάτων, μας οδηγεί στην αναζήτηση της αιτίας της συγκεκριμένης μορφής στειρότητας σε επίπεδο κυττάρου - γαμέτη. Για το λόγο αυτό κρίνεται σκόπιμη η αναφορά στη φυσιολογία του ωαρίου και στον τρόπο αλληλεπίδρασης του με το σπερματοζωάριο κατά τη γονιμοποίηση.